Heb jij ballen?

,

Er was eens een bedrijf, dat eiste, dat je op kantoor aanwezig was om daar je werk te verrichten.

Heel flexibel hoor. Je mocht klokken, dus als je later kwam, kon de baas dat precies zien. Dus was het niet erg; je haalde je die uren gewoon een keer in.

Wat je precies deed? Output? Targets? Dat maakte niet zo uit. Aanwezigheid was het gouden woord. Het mooie was, dat als je langer op kantoor aanwezig was, je daarvoor beloond werd. Dan klokte je namelijk later uit en bouwde lekker extra verlofuurtjes op. Tof, toch?

Output? Nee, joh. Gewoon, Aanwezig zijn. Dat werd netjes gecontroleerd. Dus iedereen werkte naar behoren. Soms was het wel moeilijk om de verplichte uren op kantoor aanwezig te zijn. Thuis het werk afmaken mocht niet. Werken doe je immers op kantoor. Zichtbaar en controleerbaar.

En dus hoorde je medewerkers ‘s ochtends tegen elkaar zeggen ” ik moet vandaag 8,5 uur”. Wat ze gingen doen, was niet onderwerp van gesprek. Aanwezig zijn!
Gehaaste ouders, gingen extra hard fietsend naar kantoor om er maar vroeg te zijn en aan de verplichte uurtjes op de klok te komen. Niemand maakte zich zorgen over het werk, dat af moest. Wel over de uren, die op kantoor gemaakt moesten.

Thuiswerken, het nieuwe werken, het was allemaal onzin van onrealistische managers; te goed van vertrouwen. Medewerkers zelf laten bepalen wanneer ze werken en w√°√°r; dat kan niet! Dan gaan ze op terrasjes zitten, of de was doen. Teveel vrijheid, zonder controle kunnen mensen niet aan. Mensen zijn niet te vertrouwen, toch? En managers kunnen niet managen.

Ik stikte daar.

Wat, als je mensen wel durft vertrouwen? Zijn al die managers die het nieuwe werken omarmen onrealistische dwazen? Is een man als Ricardo Semler slechts een dromer? Een slecht zakenman?
I think not.

Is Semler een dwaas?

Een persoonlijk stuk

,

Sinds 5, of 6 jaar zit ik in de redactie van de schoolkrant van de OBS Tuindorp. Een van mijn vaste stukken is “Trends op het schoolplein”. Dit jaar stap ik uit de redactie. Mijn jongste zwaait bijna af. En ik merk, dat ik ook al afscheid neem. Dit wordt een van mijn laatste stukjes:

Trends op het schoolplein

loslatenSnowboots? Sleeën? Mobieltjes in de sneeuw?

Mensen, ik weet het niet. Mijn oudste is brugpieper en mijn jongste zit in groep 8. En dan kom je niet meer op het schoolplein. Heel soms om mijn groep 8’er op te halen. En zeker als dat met de auto gebeurt, word ik met gejuich ontvangen. Heel even sta ik dan op het plein. Een beetje ongemakkelijk.
De groep ouders die ik ken, wordt steeds kleiner. Ook ik begin afscheid te nemen van de OBS.

Naar school brengen hoeft ook niet meer. Behalve als er iets zwaars meegenomen moet worden. Vanmorgen fietste ik weer eens helemaal mee. Tot het schoolplein.

Het laatste stukje had ik vooral zicht op de rug van mijn Benjamin. Ze mompelde waarschuwend: “dag mamma”. Dat was het teken: NIET helemaal meekomen tot school.

Vriendinnen stonden al opgesteld bij de schommels. Haar welkomstcomité. Ook hun blikken zijn veranderd. Moeders zijn niet cool en horen niet op het schoolplein thuis. We zijn niet meer nodig om tekeningen en schooltassen in ontvangst te nemen en met een kleverige knuist in de moederhand naar huis te wandelen voor een boterham.
Dat is voorbij.

Op zoek naar een nieuwe trend dan maar.
Maar niet meer op het schoolplein.

lekker nooit solliciteren

,
Wake up!

Wake up!

From the cradle to the grave; a job for life. Not anymore!

Als je bij Philips ging werken, bij Shell, of bij een woningcorporatie zat je tot je pensioen veilig. Lekker blijven zitten waar je zit. Je had immers een baan. Internet en LinkedIn bestond niet eens. Een (bijgewerkt) C.V. nergens voor nodig.

In sommige branches lijkt deze houding nog onveranderd. In de woningcorporatie branche is het niet raar om een 10, 15, of zelfs 25 jarig jubileum te vieren. De salarissen zijn goed, het werk bekend en op targets wordt nauwelijks gelet. Jezelf ontwikkelen, C.V. building niet nodig. Dat is voor die carrière jagers. Lekker blijven zitten waar je zit.

Vanaf 1 januari 2010 kregen medewerkers van woningbouwcorporaties een individueel loopbaanbudget. Simpel gezegd kwam dit neer op een budget van ‚Ǩ 4500 (!) per medewerker, te besteden aan zijn of haar ontwikkeling. Het doel hiervan was de mobiliteit van deze medewerkers te bevorderen. Mobiliteit binnen de sector of zelfs de sector uit. HRM managers waren hier enorm druk mee. De budgetten moesten administratief verwerkt worden. En de raarste studieverzoeken; een golfvaardigheidsbewijs halen of een cursus “sleutelen aan oldtimers” behandeld. Geen grap!

Uiteraard werden de cursussen, die door de fiscus zouden worden aangemerkt als hobbymatig, afgewezen. Maar er waren veel twijfelgevallen en dus kostte dit veel tijd. Uiteindelijk wordt er vooral door 55+ers (en dat zijn er veel in die sector!) gebruik gemaakt van dit loopbaanbudget. Zij kopen lekker seniorendagen van dit budget. Geen studie, geen ontwikkeling, geen mobiliteit. Lekker blijven zitten.

Inmiddels weet een Philips medewerker, dat hij niet perse tot zijn pensioen veilig zit. De verhuizing van Eindhoven naar Amsterdam (ooit ondenkbaar) was een memorabele verstoring van het veilige bekende. Shell medewerkers hebben ook mee mogen maken, dat ze op hun eigen baan moesten solliciteren.

Woningcorporaties worden steeds meer geplaagd door overheidsmaatregelen. De zakken geld worden kleiner. Achterover leunen, “want mensen blijven toch wel huren”, kan niet meer. Er moet effici√´nter gewerkt worden, slimmer, harder. Er wordt gefuseerd. En er verdwijnen arbeidsplaatsen. Ook in 2013. Lekker in beweging komen dus!

Ooit over een goed C.V. nagedacht? Ben jij te vinden op LinkedIn? Als ik een euro kreeg voor elke corporatiemedewerker, die niet te vinden is op LinkedIn, kon ik een erg mooi feestje geven.
Tijd om te bewegen, tijd om je te ontwikkelen. En als je dat doet; doe het zichtbaar.

Get out there!

Weet je niet hoe? Ik adviseer je graag.

 

Dan maar oldskool

,

Jongeren brengen 22 uur per week op Twitter door. Ach,ik denk dat ik 22 uur per week NIET op Twitter doorbreng. Mobiel, Ipad en Mac zijn altijd bij de hand en zelden uit. Altijd online.

Papier doet het altijd

Papier doet het altijd

Maar als nederig zelfstandige rijd ik in een oude Volvo zonder enige apparatuur. Op een radiocassetterecorder na. Geen grap.

En als ik ergens heen rijd, draai ik altijd een routebeschrijving uit van Google Maps. Soms, voor de zekerheid en tot hilariteit van velen, ook nog een routebeschrijving van de ANWB routeplanner. Zo vind ik meestal aardig de weg.

Inmiddels is het 2013. Op mijn Samsung Galaxy zit een uitstekende navigatie. Dus voor mij geen papier meer. Beter voor het milieu ook en zo onnodig, dacht ik in een hip humeur.

Gisteren reed ik naar een afspraak. Lelystad of all places. Ik reed weg zonder uitgeprinte routebeschrijving. Volledig vertrouwend op internet en mijn apparatuur.
Een kwartier later zat ik zonder signaal.

Paniek! Terecht gezien mijn richtingsgevoel.

Dankzij mijn partner, rots in de branding, vond ik mijn bestemming. Maar ik vertrek nooit meer van huis, zonder de routebeschrijving op papier. Dan maar even niet online.
Dan maar lekker oldskool.

de jeugd & social media

Please like me

,

Iedereen wil scoren. Toch? Dus wil je op je zakelijke pagina veel likes. Dan ben je succesvol.
Of niet?

Ik ergerde me vorige week aan een stroom van irritante posts op Facebook. De een met een nog zieliger verhaal dan de andere; zieke kinderen, kids die een puppy wilden, etc. En het enige dat nodig was om te helpen, was mijn like. Dat verhaal van die puppy vond ik nog wel geestig, maar na een paar dagen was ik die om “likes” smekende posts echt zat.

Onzeker hoe mijn kritiek zou vallen, postte ik een bericht op Facebook waarin ik aangaf me gek te ergeren aan die imbeciele posts met vragen om likes. Tot mijn verbazing oogstte mijn post veel likes en vooral interactie. Facebook-vriend, Stefan Noordhoek, was zo attent mij erop te wijzen dat achter veel “like-acties” malafide bedrijven schuil gaan, uit op puur winstbejag. Door een like te geven, wordt dus meestal geenszins een kind gered of aan een schattige puppy geholpen. Niet verkeerd om je te realiseren.

Een dag later bedacht ik een klein grapje. Ik postte een foto van mijn twee schattige dochters die om likes voor “Socialoque” vroegen. Ze zouden dan van hun moeder een enorme reep chocolade krijgen.
Schaamteloze uitbuiting?
Ach.

Het gevolg van deze “actie met een knipoog” was een aantal likes voor de Socialoque Facebook pagina, maar vooral enorm veel likes voor de post zelf en geweldig gestegen viraliteit. Niet een enorme stijging van likes voor mijn Facebook pagina zelf. ¬†Was mijn actie dus mislukt? Ik bezocht vervolgens “de Webwinkel Vakdagen” en zocht vooral informatie en inspiratie over Facebook en hoe dit commercieel in te zetten. Precies een dag na¬†mijn Facebook actie sprak Arthur Hoogeveen, manager bij “info.nl” daar. ¬†

Ik stelde hem de vraag of mijn actie mislukt was. Ik had immers niet het aantal likes voor de FB pagina zelf weten te “scoren”. Het antwoord bleek eigenlijk uit zijn hele verhaal en ook uit dat van andere Facebook “goeroes”.

Het gaat om de interactie! Je kunt wel een mooie actie bedenken en likes scoren, maar veel mensen komen na een like niet meer terug. Bovendien kun je likes gewoon kopen!

Evenals vrienden, zie je fans graag terugkomen. Je wil interactie en blijvend contact; een enorme viraliteit. Veel mensen die over je actie praten is dus een mooi resultaat.

Mijn kinderen zal ik vorstelijk belonen met een “huge bar of chocola” en ik blijf contact zoeken en houden met mijn fans. Omdat dat werkt en omdat ik dat leuk vind.

Een echte fan kóóp je niet.

 

 

 

Did you see this pic of you?

,

Twitter is leuk, maar soms krijg je rare berichten. En die komen als “direct message”: Berichten waarin iemand, die je al dan niet heel goed kent, op joviale toon en in het Engels vraagt of jij wel weet wat er over jou gezegd wordt, of, of je wel gezien hebt wat voor filmpje er van jou rond gaat, etc.

Tot mijn grote genoegen zie ik dat mijn kinderen en hun klasgenoten elkaar waarschuwen voor dit soort spam. “Niet openen, dan word je gehackt!” Dat weten zij al. Zij groeien immers op met mobile en met social media.

Tot mijn verbazing lees ik daarentegen op Twitter berichten van volwassenen, waarin zij aangeven een raar bericht te krijgen in hun inbox, of dat ze een bijlage niet kunnen openen…. DAT MOET JE OOK NIET DOEN! Helaas is nog niet iedereen op de hoogte van het fenomeen spam op Twitter.

Als je rare berichten krijgt, die je niet vertrouwt, meestal zijn ze overigens in het Engels, ga dan op je intuïtie af en open ze niet. Als je het fotootje, of andersoortige bijlage opent, word je gehackt en zal een zelfde bericht vanuit jouw account naar al jouw volgers gaan. Is het te laat en heb je je laten hacken, verander dan je wachtwoord en waarschuw ook je volgers jouw bericht te negeren.

So, no I didn’t see this pic of me and that is going to stay that way. Duh!

Probeer eventueel deze handige tool als je af wil van vervelende spammers, of verdachte accounts: Spam or fan

De verborgen berichten van Facebook

,

Een paar jaar geleden overleed een dierbare.
Bij toeval las ik dat in een priv√©-Facebookbericht, verzonden door iemand, die geen “friend” was. Dus kwam het bericht op een verborgen plek terecht.¬†

Ik zag het net op tijd en kon naar de crematie om afscheid nemen.

Facebook is lekker open en de “berichten” optie gebruik ik niet erg vaak. Als je (op een Mac Air)op het icoontje voor berichten klikt en naar beneden scrollt, zie je de optie “alles weergeven“. Je ziet dan “Postvak in“, waar priv√© berichten van je vrienden komen. Deze vallen meestal wel op. Je ziet dan echter ook de optie “overige“. Daarin komen priv√© berichten van mensen waarmee je geen Facebook vriend bent. Dit zie je op een vaste pc en op een laptop. Op een smartphone of Ipad is de interface helaas anders en zie je de verschillende postvakken niet.¬†

¬†Veel mensen weten niet eens dat deze “overige postbus” bestaat. Zelf was ik het ook weer vergeten. Tot vorige week, toen er erg veel interactie was op mijn Facebook en ik ook aan het chatten was en mijn oog plots op een ingekomen bericht van een niet -Facebook vriend viel. ¬†Ik zag meteen dat het mis was en dit keer veel te laat.¬†

Een dierbare oude vriendin bleek overleden. In december al. Blijkbaar was ik niet op een andere manier te bereiken. Te laat om afscheid te nemen. Afschuwelijk!

Een Facebook-vriendin, die ik hierop attendeerde, zag vervolgens ook een bericht, dat al maanden oud bleek. Dus mensen, kijk af en toe verder, wanneer je in je prive-inbox van Facebook kijkt.

En laten we met elkaar afspreken, dat wanneer er echt slecht nieuws is, we een sympathiekere manier vinden om dit te brengen dan via een verborgen bericht op Facebook.

De verborgen berichten van Facebook

 

Tast u ook in het duister?

,

Net als veel ondernemers tast ik soms in het duister

Waar is het licht? Waar de oplossing? Waar mijn doelgroep? En wanneer? Ik wijdde al eerder een blog aan het, door sommigen verguisde Foursquare. Foursquare is het licht!

Dankzij die malle checkins, kun je zien wanneer mensen inchecken op kantoor, wanneer ze een restaurant bezoeken en welke. Soms melden ze zelfs wat ze nuttigen en op echte topdagen zit er een heuse foto bij. Allemaal informatie. En het mooie is: het is gratis.

Veel ondernemers kijken mij wazig aan als ik het over Foursquare hebben. “Plaatsen” van Facebook kennen ze soms wel, maar het veel geavanceerde Foursquare niet.
Wonderlijk.

De laatste 3 maanden zijn er in totaal 500.000.000 check-ins geregistreerd.

Waar gaat jouw potentiële klant heen en wanneer? Wanneer is hij bij jou in de buurt? Het is allemaal zichtbaar. Speel daar op in; ga samenwerking aan met andere ondernemers.
Als mensen in de buurt zijn, kunnen ze ook bij jou binnenlopen. Bedenk eens een leuke actie op Foursquare om ze te triggeren: Wees zichtbaar en vindbaar.

Wil je meer weten? Bel me gerust.

Tast niet langer in het duister.

500.000.000 check- ins

 

dan maar een nitwit

,

Voor mij geen 10 apparaten 

Ik houd van eenvoud. Simpele apparaten. Of beter; 1 simpel apparaat.

Een tijd terug heb ik uit pure ellende mijn partner een instructiefilmpje laten maken, zodat ik in staat was zijn t.v. aan te zetten. En, nee ik ben niet dom. Ik houd van eenvoud!

Na zorgvuldig alle stappen te hebben gezet, was de tv aan, het geluid goed, maar oh treurnis: er was geen bal op de t.v. Het was december-feestmaand. Dus ik investeerde in een abonnement op HBO. Het mocht wat kosten. Helaas viel de toegevoegde waarde van zo’n non-stop filmkanaal lelijk tegen.

Een vriendin redde mij van saaie avonden: “download Wappzapp! “(Dank @gelinde!)¬†
Wappzapp biedt een prachtig alternatief voor je tv, door het beste van internet te combineren met de functionaliteiten van tablet en smartphone. Op Wappzapp vind je een prachtige selectie films, docu’s, Tedtalks etc. Briljant! Alles in 1 overzicht. Het is gratis en je kunt ook lekker hip alles delen op Twitter, of Facebook. En mooie dingen, wil je ook delen, toch?

Dus, gooi weg die stomme selectie afstandsbedieningen en download wappzapp!

top 10 ways to destroy a snowman

1 gratis halfje wit, graag

,

Tastbare produkten verkopen lijkt me wel eens fijn. Iemand loopt je toko binnen, bekijkt jouw mooie, unieke produkt, koopt het en je hebt weer geld verdiend:

Brood op de plank.
 
Ik verkoop geen tastbaar produkt, maar verdien mijn brood met advies en trainingen. Vaak spreek ik eerst af om kennis te maken en te vertellen wat ik kan toevoegen. Maar hoeveel geef je, hoeveel advies geef je in een eerste gesprek en wanneer zet je de teller aan?
 
Ik geef elke vrijdag op Twitter een gratis C.V.- check weg. Om mensen te helpen. Ze kunnen mij betalen met hun sociale kapitaal. ‘Spread the word’ . Het kost hen niks en toch is het onbetaalbaar. Net als het prachtige concept van Seats2meet.
 
Bij wijze van stukjes cake op de toonbank, die je lekker gratis mag proeven, geef ik in een eerste gesprek met potentiële klanten natuurlijk wel een enkele tip. Maar zie mijn volledige advies als een mooi brood. Daar betaal je immers ook voor.
 
Smakelijk eten